Verhuis je mee?

Als je het leuk vindt om meer te weten te komen over het verloop van de zwangerschap en de tweeling kan je mij een mailtje sturen naar info@2bemybaby.com dan krijg je de nieuwe link van mijn website.

Tweeling ♥ ♥

Vanaf het moment dat ik de zwangerschapstest had gedaan hadden mijn man en ik het over twee babies in de buik. Ook omdat we wisten dat ik drie eitjes had ten tijden van de inseminatie. We hadden het over de babies en ik had al op sites zitten kijken naar van alles over tweelingen, maar toch bleef het een beetje wazig. Ook waren die paar weken slopend naar de echo toe. Ik heb wel last van misselijkheid, maar de ene keer wat erger dan de andere keer en dan slaat de twijfel toe, het zal toch wel goed gaan? Eindelijk was het gisteren dan zover: de echo! Ik geloof dat ik nog nooit zo zenuwachtig voor iets ben geweest. Voordat ik naar binnen ging zei ik nog tegen mijn man goed opletten wat ze zegt want ik vergeet denk ik alles. En toen was het moment aangebroken om te gaan kijken. Het was een inwendige echo, waarop ik als eerste zag dat het er om twee ging, binnen 1 seconde zei ik: het zijn er twee! Waarop de fertiliteitsarts bevestigde dat het zo was en daarna konden we allebei de hartjes zien kloppen. Dit moment vergeet ik mijn leven niet! Twee prachtig mooie wonders groeien in mijn buik! Het is echt zo onwerkelijk allemaal nog, maar we stromen over van geluk en liefde! De babies groeien goed, ze zijn beide rond de 7 mm. Over drie weken kunnen we ze weer zien, kan niet wachten. Nu gaan we genieten!

Zwanger! ♥

En jawel, het kon ook niet anders: dat mooiste eitje van mama is bevrucht met het snelste zwemmertje van papa ♥

Afgelopen maand heb ik iedere dag mijn temperatuur netjes opgemeten, voor het eerst dat ik de gehele maand op heb genomen. Zo een week geleden zag tot mijn grote spijt mijn temperatuur ineens dalen. Paniek en voor het eerst tranen, ik dacht echt dat de rode zee zijn aantocht zou nemen, maar de dag daarop was ineens de temperatuur weer aan het stijgen. Ik had eigenlijk de hoop al opgegeven, maar toch kwam die weer beetje bij beetje terug toen ik merkte dat de temperatuur 36,5 aanbleef. Ook nog geen rode zee toen ik eindelijk 11 oktober mocht testen. Om acht uur 's ochtend testen ik alleen op de wc en zag ik daar waar ik al heel lang naar had verlangd. Twee vetten strepen! Ik gilde het uit. Door verbouwing wonen we nu bij mijn ouders dus wisten mijn man en mijn ouders gelijk dat het dit keer raak was. Het is gewoon echt onwerkelijk. Ik ben er deze maand ook veel meer mee bezig geweest dan ever. Ik heb zelfs een knuffel konijntje en een voornamenboek gekocht. Iets wat ik andere keren nooit deed. Net alsof ik het onbewust wist. Aan de ene kant ben ik nog wel heel voorzichtig, ook met het plaatsen van dit blogje, maar aan de andere kant wil ik er ook al wel een klein beetje van genieten. Over twee weken hebben we de eerste echo. En volgens mijn eigen berekeningen ben ik nu 4 weken zwanger en uitgerekend midden juni. Mijn verjaardagsmaand. Er bestaat geen beter verjaardagscadeau dat dit! Wat ik ook heel mooi vind is dat er een man, nadat ik het had verteld, naar mijn vader was toegelopen (hij was de hond aan het uitlaten) spontaan op straat en die vroeg hem 'Gelooft u in God?' en mijn vader zei 'dat weet ik eigenlijk niet' waarop de man weer verder liep. Ik ben zelf niet echt gelovig, maar geloof dat er meer is, dat wel en vond dit echt iets heel moois! Nu breken er weer spannende dagen aan en hoop zo dat mooie hartje of hartjes te mogen horen en zien over twee weken!



Het is echt nog zo onwerkelijk en het liefst doe ik iedere dag een test om zeker te zijn dat ik het nog steeds ben, maar dat is wat overdreven. Ik heb inmiddels nu vier testen gedaan en die waren allemaal positief. Echt binnen een paar seconden al twee streepjes.

Wat ik op zich wel fijn vind is dat ik uiteraard ook gelijk symptomen heb. Al hoewel ze best meevallen en als je er niet op zou letten je ze waarschijnlijk niet echt op zullen vallen. Al hoewel mijn humeur voor sommige in mijn omgeving helaas wel degelijk opvalt. Ik ben heel snel geïrriteerd. Ik kan echt weinig hebben en dan vooral aan het eind van de dag en de avond ben ik erg gezellig (NOT!). Ook ben ik een beetje misselijk af en toe en duizelig. En kan ik sinds dat ik het weet niet goed slapen ook omdat ik last van mijn kuiten heb. En die boobies blijven wel pijnlijk, maar dat is een beetje gelijk aan wat ik iedere maand voelde. Ze zijn volgens mij nog niet groter of donkerder.

Maak een ticker

Ik hoop dat dit bericht hoop geeft bij sommige van jullie en hoop ook dat jullie zo snel mogelijk van die streepjes mogen zien!!! Babydust to all!

Aan 2be my baby

Maandag 27 september werd jij tot leven gebracht. Het was niet echt een daad van romantiek, maar wel een daad van een groot liefdevol verlangen. Op vrijdag werd bij mama gekeken of haar eitjes van goede grote waren om een eisprong op te wekken met de pregnyl injectie. Er waren drie goede formaat eitjes te vinden, waarvan 1 rechts er met kop en schouders boven uitstak, want die was al super mooi groot. Op zaterdagavond om half elf heeft mama de injectie in haar buik gespoten. En op maandag ochtend kon papa wat werk verrichten. Het hele potje vol ;-) zwemmers brengen naar het lab, waar de beste zwemmers ertussen uit werden gehaald. Na een zenuwslopend uur konden we de hardste zwemmende zwemmers (7,2 miljoen) meenemen naar de fertiliteitsarts die ze bij mama op de beste plek (baarmoeder) inbrachten, zo dicht mogelijk bij het eitje. Na zo'n 20 minuutjes na liggen konden papa en mama weer weg uit het ziekenhuis en hebben saampjes geluncht en mama voelde een hoop gebeuren in haar buik. Vast en zeker is dat al die zwemmers van papa er een wedstrijdje van aan het maken zijn, want wie wil nou niet dat mooiste eitje bevruchten?

1e IUI

Het was wachten tot dat ik ongesteld werd om van start te kunnen gaan met de eerste ronde IUI. En dit keer was het echt wachten, want ik had weer een langere cyclus. Die dagen zijn echt killing. Het wachten en dan uiteindelijk op het laatst toch nog ongesteld worden. Dan weet je eigenlijk dat je het toch wel gaat worden, maar creëer je tegelijkertijd ook hoop dat het misschien toch wel is raak zou kunnen zijn. Maar helaas ook deze ronde puur natuur was niet raak. Ergens vraag ik mij dan wel is af of het misschien wel raak was geweest, maar een vroege miskraam was geweest. Dat weet je dan eigenlijk niet. Enfin, zeker is wel dat we nu aan de eerste ronde IUI zijn begonnen.

We kregen eerst prikles hoe ik de gonal-f en pregnyl in je buik moet inspuiten. Het is allemaal wel even spannend, maar het valt gelukkig allemaal best mee. Ik ben niet bang voor naaldjes en eigenlijk is het zo gebeurd. Je voelt er niks van. Het is alleen even wennen en spannend. Op de eerste dag van mijn cyclus (dus eerste dag dat ik ongesteld werd) moest ik bellen naar het ziekenhuis om een afspraak te maken voor een uitgangsecho het liefste op dag 3 van de cyclus. Bij mij was het ook echt dag 3 toen de uitgansecho werd gemaakt. Ze kijken dan of je cystes hebt en of je zwanger bent, dit was niet zo en dus klaar voor de gonal-f start. Begon dezelfde dag nog met prikken. Iedere dag na 17.00 uur prikken in de buik, de ene dag rechts en de andere dag weer links etc. Op dag 8 (vandaag) heb ik weer een echo gehad om te kijken of de eitjes mooi goed aan het groeien zijn en of de dosis gonal-f (bij mij 75) voldoende is. Gelukkig was dat zo en waren er een aantal eitjes te zien van rond de 10 mm en 1 van 14 mm aan de rechtereierstok. Die ene groeit hopelijk mooi door tot ongeveer 18 mm. De fertiliteitsarts zei dat ze ongeveer 2 mm per dag groeien. Dat gaan we zien op de volgende echo over twee dagen. Als die dan rond de 18 mm is en niet meer dan 3 eitjes ook die grote hebben kan ik de pregnyl spuiten om de eisprong op te wekken en daarna de inseminatie plaats te laten vinden.

Het is allemaal best spannend, maar ik ervaar het met kalmte dit keer. Het lijkt wel alsof ik alles wat meer van mij heb afgezet sinds ik terug ben van vakantie. Ik vind het heerlijk om in deze flow te blijven en hopelijk blijft dit. En blijf ik de komende tijd even gespaard van alle zwangere nieuwtjes en zwangeren om mij heen...

Leven in het hier en nu

Even een heerlijke break gehad en ik zit nog wel een beetje in die vibe, alleen word ik er helaas zo snel weer uitgetrokken. Ik had er zo graag in willen blijven. Het ontspannende en dat grote verlangen naar iets wat maar op zich laat wachten ergens ver weg in mijn achterhoofd aanwezig was. Maar eenmaal weer aan land, in het kleine kikkerlandje, na een verrukkelijke vakantie in Turkije, kom je weer met beide benen op de grond en bekruipt het verlangen gelijk weer terug. Zeker ook omdat om mij heen en ook van heel dichtbij de baby's blijven ontpoppen. Ik was op vakantie echt aan het leven in het hier en nu en voelde mij op en top gelukkig en dat gevoel was en ben ik eigenlijk nog steeds van plan vast te houden. Maar damn, ze maken het mij zo moeilijk! Vooral wanneer je er telkens mee geconfronteerd wordt, dat maakt het o zo lastig. Soms heb ik ook spijt dat ik het tegen veel mensen heb verteld, want daardoor krijg je van die goedbedoelde voorzichtige aankondigingen waar je ook niet echt op zit te wachten. Maar ja, niks is dan ook goed, hoe ze het ook brengen. En waarschijnlijk had ik er ook moeite mee gehad als ze er niet voorzichtig mee om zouden gaan en ook als ik het aan niemand had verteld. Het is hoe dan ook vervelend.

Enfin, na dit verhaal is het waarschijnlijk al duidelijk dat het ook deze maand niet raak was. Bij thuiskomst was daar gelijk die rode zee. En heftig ook! Ik heb geloof ik nog nooit zulke krampen gehad. Last van alles, dat ik echt op bed moest blijven liggen. Maar ik was blij met het aantal dagen. Deze maand 30, ik kan nu wel echt zeggen dat mijn cyclus weer normaal is. Ik hoor weer bij de 'normale'.

We zijn inmiddels ook weer in het ziekenhuis geweest om over te gaan op IUI. Ik krijg eind deze maand een prikles en dan gaan we daarna beginnen met de IUI. Ik moet mij er nog echt voor inlezen, want de helft ben ik al weer vergeten. Dat is wel fijn met het loslaten. Maar het gaat al weer kriebelen dus binnenkort weet ik alles over IUI :-) daar dan dus ook meer over te zijner tijd.

Is het tijd voor de volgende stap: IUI?

Helaas ook deze maand was het niet raak. De afgelopen dagen waren weer een hel. Ik wist gewoon wel al dat die rode zee er aan zat te komen. Overal krampen, gezellig was ik ook niet echt en de pukkels kwamen een voor een weer aan de oppervlakte. Heel gek was het dan ook niet dat ik dan toch weer ongi ben geworden. Maar toch is er dan altijd nog die hoop. Zeker als het weer later is dan die beroemde en geliefde 28. Dit keer telde ik 31 dagen. Op zich valt het nog mee, het is dichtbij die 28. Ik heb 1 grote uitschieter gehad in de zes maanden puur natuur, 39 dagen, de rest tot de 32 dagen. Best netjes, maar nog geen zwangerschap.

Volgende week hebben we een afspraak in het ziekenhuis. We gaan dan kijken hoe het nu gaat. Ik ben erg benieuwd of de kralenkrans (het PCOS beeld) nog steeds te zien is op de echo. Het liefst willen we natuurlijk een puur natuur baby'tje, maar we willen ook onze kansen niet vergooien door ouder te worden. Immers hoe jonger je bent hoe hoger de kansen dat het met IUI of IVF gaat lukken. Alleen kijk ik erg op tegen de hormonen en ben ik bang dat ik nu ik juist net zo goed gezond bezig ben ik dat weer allemaal verpest door hormonen weer toe te dienen en mijn lichaam weer uit balans haal. Maar ja, aan de andere kant zijn juist die hormonen misschien wel nodig voor mij om een baby'tje te baren. Het is een moeilijke beslissing. Waar doen we nu goed aan?